شـاعــر دنـيــا من اگه بودم آغـــاز شعرم با كـــلام پدرم بود
تـشنه تو صحرا من اگه بـودم آب حياتم توي دسـت پدرم بود

***
پدر جــــونه پدر روحــــه پدر ديـــنه و ايمونه
پدر خـسته ولي بيزار از ايــن دنـياي ديوونه

***
پدر نــوره پدر اميد پـدر عشــقه كه ميمونه
پدر خـندون ولي گريون از اين دنياي ديوونه

عشق يعـــني قطره قــطره آب شـــدن            در وفور اشـــــک يار مــــرداب شدن

عشق يعنـــي بر دلي چــيره شـــــدن            بي نياز از خود بــر او خـيره شــــدن

عشق يعني در سراب ســيراب شدن            در غم هجران يار بي خـــواب شدن

عشق يعني درفراق بي خواب شدن؟             بر فـــروغ ديده جان خونــــاب شدن

عشق يعنــي مســت يار و پاک شدن            از فــــــراز آسمان بر خـــــاک  شدن

عشق يعـــــني آهوي هـــامون شدن           در پـــي دام پرپر و تـــا خـــــون شدن

عشق يعني با هــــمه ويــــران شدن           در وصـــــال نـــــور وي ديـــــوان شدن

از اینکه مدت زیادی قادر به آپدیت کردن این وبلاگ نبودم به دلیل مشکلات پیش آمده عذرخواهی مرا بپذیرید.ان شاا... از این به بعد سریعتر و بهتر در خدمت شما خواهم بود.

همه آسمونی هارو،

همه دل بارونی هارو

ازشون نگیر ستاره

کـــــسی نیست،خلوت اینجــا دوبــاره       انـــــــگاری آسمـــــــونم حــرفــی داره

اون داره بغضشو خالــــی مــــی کنه        آدمــــــــو حــالــی به حــالــی مــی کنه

کـــوچه ها بوی زمســــتون میـگیرن       شیشه هــــا بخــــارو بـارون می گیرن

آدمـــــــــا چـتراشونو وا مــــی کنـــن        گریـــــــه ی ابرو تمـــا شــــا مـی کنن

نمـــــی خوان مثل درخت ها تر بشـن        از دل قـــــــــــطره ها با خـــــبر بــشن

نمــــی خوان بی هوا خیس آب بشـــن        زیر بـــــــارون بـمونن خـــــراب بشـن

امـــــــا تو چترتو بستــــی کبوتــــــــر        زیر بـــــــارونا نشستــی کبوتـــــــــــــر

رفتی و سنگ هـــا شکـــــستن بالــتو       اومدی،هیچ کــــــی نپرسید حــــــالتـــو

بعضی ها دشمنـــــــای خونـــیشوننــد        بعضـی هـا قـــــول بیــــابونیــــشونـــند

دیدی آسمـون خـــراب شد ســــرمون       غــــــــصه شد وصله ی بـال و پر مــــا

حــالا تو سایه نشیــنی مثل مـــــــــــن        خواب هـــــای ابری می بینی مثل من

چــــــقدر اینجا می خوری خـون جــگر       کـــــــبوتر بــــــــالتو بنداز روی مــــن

آنــــــــگه کــــه دلـم رفت از آن حــــــال و هوایـت           زان پس نــــــــتــــــــوان دیـدن مــــــن،روح 

زیــن بـــادیه هر قدر فزونی بگرفت فــاصله مــــا          فـــکر و هنر و دست و سرم مخلص راهـــت

این شعلــــــــه دلـــــــــبستگی بــــــین مــــن و تـو          شمـع بود و منم بهت زده غــــــفلت کـــــارت

آنــــــقدر که من مـــــــــــست مــــــی بوی تو بودم          عـاجز شدم از دیدن آن شهرخ مـــــــاهــــــت

بــاکــــــی نبود زان که دهـــــــم در ره تو جــــــــان          تـــــــرسم که جـوابم نــدهی از بــر جـــــــانت

آخـــر دل من تا ابد از این غم غربت غریب مــاند          لیکن نشوم خسته زمانی که بپرسم ز فراغت

باز آ که دلم تنـهاست از داغ غـــــم هجـــران      نفرین به تو باد ای دل تا وا نــــکنی پنــــهان