من در خدمت شما عزیزانم مادامی که اشعار بی دست و پای من از جانب شما نغیز و ملطف گردد.

سنگ رودخانه ام،آب از سرم گذشته است،می دانم که رهایم نمیکنید،آئینه ام صاف،پاک و موجبات امید

من از آفتاب نمیترسم،به برم آی که خاموشم،از کام وجود لحظه های تو من،بهره نور تنهائی مسکینانم

تو ز بهر من من ز بهر تاریکی،نور و ظلمت چرا که ز هم دورند؟آری،که منم چاره درد مسکینان

دور ز من ولیک من در کنار شما...