امشب از آسمان دیده تو روی شعرم ستاره میبارد.

در سکوت سپیده کاغذها پنجه هایم جرگه میکارد.

شعر دیوانه تب آلودم شرمگین از خواهش ها,پیکرش را دوباره

آتش جاودان ایرادها میسوزد.

آری آغاز دوست داشتن است گر چه پایین راه ناپیداست.

من به پایین دیگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست.

از سیاهی چرا حذر کردن؟!شب پر از قطره های الماس.

آنچه از شب به جا میماند مدام عطر یاس است.

آه بگذار در تو گم شوم.در خودم.کس نیابد ز من نشان من.

روح سوزان,آه مرطوب من.نوازش کن تن ترانه های خشک و سرد من.

آه بگذار زین دریچه باز,خفته در پرنیان رویاها,با پر روشنی سفر گیرم,بگذارم و از حصار دنیاها...