آنــــــــگه کــــه دلـم رفت از آن حــــــال و هوایـت           زان پس نــــــــتــــــــوان دیـدن مــــــن،روح 

زیــن بـــادیه هر قدر فزونی بگرفت فــاصله مــــا          فـــکر و هنر و دست و سرم مخلص راهـــت

این شعلــــــــه دلـــــــــبستگی بــــــین مــــن و تـو          شمـع بود و منم بهت زده غــــــفلت کـــــارت

آنــــــقدر که من مـــــــــــست مــــــی بوی تو بودم          عـاجز شدم از دیدن آن شهرخ مـــــــاهــــــت

بــاکــــــی نبود زان که دهـــــــم در ره تو جــــــــان          تـــــــرسم که جـوابم نــدهی از بــر جـــــــانت

آخـــر دل من تا ابد از این غم غربت غریب مــاند          لیکن نشوم خسته زمانی که بپرسم ز فراغت